تبلیغات
BuxHa

كدهای جاوا وبلاگ

قالب وبلاگ

دیکشنری آنلاین

دیکشنری آنلاین

هواداران موزیک - تلفات بی دلیل
هواداران موزیک
  صفحه نخست       |       تماس با مدیر       |       پست الکترونیک       |       RSS       |       ATOM
 

بازی Black را روی PS2 به خاطر دارید؟ طراح اصلی این بازی پس از جدا شدن از Criterion به استودیوی Guildford رفت تا یك بازی اول-شخص همانند رویاهای خود بسازد. نام این بازی Bodycount بود كه ایده اولیه سازندگان آن حداقل برای خودشان بسیار ناب بود، ولی در مرحله اجرا همه چیز به هم ریخت. بازی آنقدر با مشكل روبرو شد كه آقای Black (سازنده بازی Black) هم از استودیو رفت و متأسفانه ساخت بازی دچار مشكلات زیادی شد و حتی Codemasters هم در نقش ناشر حساب آنچنانی روی بازی باز نكرد. به هر حال بازی پس از مدت ها عرضه شد و نگاهی داریم بر بخش های مختلف آن.

شك داشتم كه اصلاً این بخش را در نقد خود قرار بدهم یا نه، ولی یك توضیح مختصر شاید كافی باشد كه Bodycount اصلاً داستانی ندارد. بازی در آینده اتفاق می افتد كه همه با هم جنگ می كنند (نپرسید چرا). شما در نقش یك مأمور ویژه زیر دست یك تشكیلات به نام Network كار می كنید و باید تك نفره، كاری كه دولت شما نمی تواند انجام دهد را عملی كنید و بازی را در آفریقا با كشتن آدم بدها شروع كنید. همین قدر اطلاعات، كل داستان بازی است كه آن هم در طی Loading مراحل به صورت نوشته نمایش داده می شوند و در طول بازی واقعاً هیچ ایده ای ندارید كه در اطرافتان چه می گذرد. مسلماً با این تفاسیر انتظار نتیجه گیری از بخش داستان را هم نداشته باشید.

 

گرافیك

Bodycount به طور كلی از نظر گرافیكی یك نسل عقب است. بافت های به شدت بی كیفیت در كنار رنگ آمیزی مرده، جلوه ای بد به ظاهر بازی داده اند. دشمنان خیلی شبیه به هم هستند و محیط ها كم جزئیات كار شده اند. فیزیك قوی در بازی به كار رفته شده كه فكر كنم بیشتر كم كاری های تكنیكی به خاطر سنگین بودن پروسه تخریب پذیری بازی بوده است. در حالیكه بازی از نظر فیزیك به Bad Company 1 نمی رسد، ولی باز تخریب در بازی لذت بخش است. نوعی ناهماهنگی در تخریب محیط وجود دارد که در نوع خد جالب است. مثلاً یك دیوار بتونی با شلیك یك تیر خورد می شود، ولی آلمینیوم هیچ آسیبی نمی بیند. حتی آهن ها هم صدمه می بینند، ولی دیواری آجری از تخریب مصون می ماند.

نكته ای جالب كه در بازی دیدم، این بود كه وقتی از كنار به یك دیوار شلیك كنید، گلوله با سابیدن به دیوار یك رد روی آن می گذارد كه خیلی واقعی و جالب كار شده است. بازی با موتور Ego ساخته شده، موتور اختصاصی Codemasters كه شاهكارهایی مثل DiRT و Grid را در كارنامه دارد، ولی این موتور اصلاً به درد بازی های اكشن نمی خورد. واقعاً نمی دانم چرا Codemasters با مشاهده نتایج گرافیك Operation Flashpoint همچنان اصرار دارد که از این موتور در بازی های اكشن هم استفاده كند كه نتیجه آن یك بازی ضعیف از نظر بصری مثل Bodycount می شود. فریم بازی به نظر من بزرگترین ضعف Bodycount است. به طوری كه برای نقد این بازی، وقتی در حال انجام آن بودم، زجر و عذاب را با تمام وجود حس كردم، چون آنقدر فریم این بازی پایین است كه محال است سر درد نگیرید و به جرأت می گویم فریم Bodycount پایین تر از 24 فریم در ثانیه است!

موسیقی/صداگذاری

در حالیكه تنها دیالوگ ها از طریق یك اپراتور در گوش شما گفته می شوند، صدایی از شخصیت دیگری درنمی آید! در مقابل، صدای محیط از سایر بخش ها نسبتاً بهتر كار شده و افكت های جالبی در آن به كار رفته اند. موسیقی هم قطعات جالبی دارد و آهنگساز بازی لااقل كار خود را به نحو احسنت انجام داده است. موضوع خاص دیگری در این بخش دیده نمی شود.

گیم پلی

Guildford آنقدر به بخش گیم پلی خود امیدوار بوده كه سایر قسمت های بازی را جدی نگرفته است. Bodycount سعی دارد شبیه به تیراندازی های Arcade نسل های قبل باشد كه فقط با كشتن دشمنان و دیوانه وار جلو رفتن، پیش می رفتند. در حالیكه Bulletstorm با همین هدف ساخته شد و موفقیت هایی هم بدست آورد، Bodycount در این امر ناتوان است. در Bulletstorm ساختار اصلی گیم پلی گذری به سبك قدیمی بود، ولی نوآوری های زیادی هم داشت كه بازی را كهنه نشان ندهد، ولی Bodycount برای عرض احترامی به گذشته به طور كلی خودش هم به یك بازی قدیمی تبدیل می شود. چیزی به نام مرحله در بازی وجود ندارد.

یك نقشه هست كه به طور مثال بازی را از نقطه جنوبی آن آغاز می كنید و باید با رفتن به نقطه شرقی و منفجر كردن یك ساختمان، مأموریت خود را انجام دهید. اینكه چرا این كار را باید انجام دهید و آیا در طی این حركت از نقطه ای به نقطه دیگر با سورپرایزهایی از سوی سازندگان روبرو می شوید یا نه را به طور كامل فراموش كنید. پس از انجام این كار بازی Load می شود و در حالیكه انتظار دارید به مرحله بعد بروید، متوجه می شوید که اینبار به طور مثال در نقطه غربی نقشه قرار دارید و حالا باید به نقطه شمالی بروید. این بدین معنی است كه تنها كاری كه طراحان مراحل بازی انجام داده اند، گذاشتن یك Start Point روی یك بخش نقشه و گذاشتن یك Target Point روی بخش دیگر بوده است.

هدف شما خیلی ساده است، رفتن از نقطه A به نقطه B كه روی تصویر به بزرگی نشان داده می شود و بیشتر این كارها هم به منفجر كردن یك ساختمان ختم می شوند. كنترل بازی عجیب است. بازی قصد دارد همانند Arcade-Shooterهای معمولی سریع باشد، ولی به علت سرعت پایین فریم، خیلی آرام به نظر می رسد. شما وقتی با اسلحه خود هدف می گیرید، شخصیت شما در جای خود بی حركت می شود و نمی توانید راه بروید و با تكان دادن آنالوگ سمت چپ می توانید خم شوید. در حالیكه معلوم نیست این بی حركتی در هدف گیری در چه راستایی از یك بازی Arcade-Shooter قرار می گیرد، ما با سیستم خم شدنی در بازی های اول-شخص روبرو می شویم كه در نسل قبل مورد استفاده قرار می گرفت و سیستم سنگر گیری Call of Duty این موضوع را به طور كلی منقرض كرد.

حداقل در نسل پیش خیلی كمتر با این مورد عجیب روی كنسول ها روبرو بودیم و حتی در بازی هایی مثل Chronicles of Riddick با دكمه ای جدا، این كار انجام می گرفت كه واقعاً این سیستم به درد سبك مخفی كاری آن بازی می خورد. همچنین جالب است كه حالت زوم در این بازی وارد اسلحه نمی شود و كل قاب تصویر جلو می آید كه واقعاً خیلی عجیب است! با كشتن هر دشمن و خراب كردن بعضی مكان های خاص، یك سری Skill از آن ها روی زمین باقی می مانند كه شما با دریافت آن ها می توانید مهارت های خود را مثلاً در تیراندازی افزایش دهید. متأسفانه هوش مصنوعی بازی هم ضعیف است، به طوری كه در طول بازی من بارها فكر می كردم بعضی از شخصیت ها یاران خودی هستند، چون روبروی من ایستاده بودند و هیچ كاری نمی كردند و بعد از چند دقیقه، ناگهان به سمت من شلیك كردند و متوجه شدم كه در طول این مدت در حال فكر كردن بودند كه من چه موجودی هستم! قصد مسخره كردن ندارم، ولی واقعاً هوش مصنوعی بازی آنقدر ضعیف است كه نمی تواند دو كار را به درستی انجام بدهد. فقط كافی است به دموهای كوتاهی كه از وقایع داخل داستان گرفته شده، نگاه كنید تا متوجه شوید که وقتی دشمنان در حال تیراندازی هستند، حركات آن ها دچار اختلال می شود و یا وقتی در حال دویدن هستند، خیلی طول می كشد تا وارد حالت هدف گیری شوند.

نتیجه گیری

Bodycount در نسلی كه یكی از محبوب ترین سبك های تیراندازی اول-شخص است و بازی های بزرگی در این سبك (به خصوص امسال) عرضه شده و در حال عرضه هستند، واقعاً عنوان ضعیفی است كه هیچ حرفی برای گفتن ندارد.






نوع مطلب : معرفی گیم های روز دنیا، 
برچسب ها :
ارسال شده در: شنبه 12 شهریور 1390 :: توسط : mostafa joukar


 
درباره وبلاگ
سلام اینجا همه چی هست از شیر مرغ تا جون ادم ایزاد
مدیر وبلاگ : mostafa joukar
نویسندگان
نظرسنجی
لطفا بگین چی بیشتر بزارم











آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :