تبلیغات
BuxHa

كدهای جاوا وبلاگ

قالب وبلاگ

دیکشنری آنلاین

دیکشنری آنلاین

هواداران موزیک - Driver: San Francisco
هواداران موزیک
  صفحه نخست       |       تماس با مدیر       |       پست الکترونیک       |       RSS       |       ATOM
 
چشمان نگهبان شهر

نسخه اول بازی Driver در زمان عرضه خود، انقلابی در دنیای بازی ها به وجود آورد. فضایی Open-World به صورت كاملاً 3D با گرافیك خیره كننده و داستانی جذاب از دستاوردهای این بازی بودند. نسخه دوم، هر چند بازی خوبی بود، ولی به اندازه نسخه اول موفق نبود و Driv3r و Parallel Lines هم نتوانستند نام Driver را به جایگاه مناسب آن بازگردانند. پس از خریده شدن Reflections توسط Ubisoft آن ها با پشتیبانی قوی این شركت دست به احیای بازی خود زدند و پس از سال ها كار، نتیجه Driver: San Francisco شد.


داستان

فكر نكنم بازی رانندگی ای مثل Driver داستان پر و پیمانی داشته باشد. بازی باز هم شما را در نقش جان تنر (John Tanner) قهرمان اصلی سری Driver قرار می دهد و چند ماه بعد از وقایع Driv3r شروع می شود. پس از دستگیر كردن جریکو (Jericho) در استانبول، تنر رقیب قدیمی خود را شكست داده و در شهر سن فرانسیسكو روزهای معمولی خود را می گذراند. اما جریكو برنامه ای بزرگتر دارد. او با كمك چندین دستیار، موفق می شود از زندان فرار كند و طی یك تعقیب و گریز با تنر، جریكو موفق می شود تنر را شكست دهد و ضربه ای سنگین به او بزند. نتیجه این است كه تنر به كما می رود و در بیمارستان بستری می شود، اما این پایان كار نیست. تنر خود را دوباره درون خیابان پیدا می كند و متوجه یك سری اتفاقات عجیب (مثل تابلوهای تبلیغاتی كه با او حرف می زنند و یا رفتار عجیب مردم) در سطح شهر می شود.

تنر در ادامه متوجه می شود که روح او در حالیكه وی در كما است، از بدنش خارج شده و می تواند در سطح شهر پرواز كند و وارد بدن هر شخصی كه بخواهد بشود. تنر در ادامه تصمیم می گیرد که از این قدرت عجیب خود برای متوقف كردن جریكو استفاده كند، چون به نظر می رسد که جریكو قصد یك حمله بزرگ را به شهر سن فرانسیسكو دارد. داستان بازی هیچ منطقی ندارد، یعنی نباید سوال "چرا" را بپرسید، ولی اگر از این موضوع چشم پوشی كنید، با یك داستان بسیار جذاب به سبك فیلم های دهه 70 روبرو می شویم كه تا آخر بازی شما را جذب می كند. شخصیت های زیادی درگیر داستان می شوند و پیچش های زیادی هم در بطن آن وجود دارد. محوریت تمام اتفاقات داستان، خود تنر است و Reflections خیلی عالی توانسته شخصیتی را كه همیشه در ماشین است را اینطور زنده نشان دهد. در مراحل آخر، داستان كمی منطقی تر می شود و به یك سری غیر ممكن ها جواب داده می شود.

گرافیك

یك بازی Open-World آن هم روی 60 فریم قطعاً یك نكته مثبت در زمینه گرافیكی است. فریم بازی خیلی عالی است و هیچگاه افتی در آن مشاهده نمی كنید. شما می توانید در كمتر از دو ثانیه از یك طرف شهر ناگهان به سمت دیگر آن Shift كنید، بدون اینكه ذره ای افت فریم مشاهده كنید و حتی یك Loading هم داشته باشید. بازی طی یك Loading چند ثانیه ای كل شهر سن فرانسیسكو را پردازش می كند و دیگر تا انتها هیچ Loading در انتظار شما نخواهد بود. نصب بازی هم روی PS3 خیلی كوتاه است و سازندگان خوب توانسته اند جنبه تكنیكی بازی را رعایت كنند. طراحی ماشین ها بسیار خوب كار شده و نهایت جزئیات را دارد.

هر ماشینی علاوه بر نمای خارجی واقعی، نمای داخلی واقعی هم دارد و شما می توانید بازی را از دید اول-شخص پیش ببرید و با Dashboard واقعی آن ماشین روبرو باشید. سازندگان به خوبی توانسته اند فضای گرم و آفتابی سن فرانسیسكو را به تصویر بكشند و كل شهر را بازسازی كنند. بیشتر خیابان ها و مكان ها از روی مدل واقعی ساخته شده و با تمام کردن این بازی، می توانید ادعا كنید كه سفری به سن فرنسیسكو داشته اید! Draw to Distance بازی با كیفیت است، ولی تناسب ندارد، یعنی گاهی عمق بسیار دوری را از شهر می بینید و گاهی آسمان سفید (معلوم نیست چرا آسمان دور دست در این بازی سفید است!) فضا را پر كرده است.

Reflections توجه زیادی به نماهای نزدیك و صورت شخصیت ها داشته و به همین دلیل تمام نماهای نزدیك بازی CGهای بسیار با كیفیت هستند كه بین فضای In-Game و CG عوض می شوند. واقعاً این توجه به كیفیت جای تحسین دارد، چون انتظار آنچنانی از طراحی چهره در این سبك بازی ها نمی شود، ولی Reflections به داستان بازی خود خیلی اهمیت داده، پس باید شخصیت های باور پذیری هم خلق كند. گرافیك Driver: San Francisco انقلابی در Open-World نیست و از نظر ظاهر به بازی های Rockstar و یا Mafia II نمی رسد، ولی وقتی این موضوع مطرح می شود كه این جلوه روی 60 فریم ثابت و بدون هیچ Loading اجرا می شود، آن وقت است كه Reflections نشان می دهد حرف هایی برای گفتن دارد.

موسیقی/صداگذاری

موسیقی های بازی از دو دسته تشكیل شده اند، موسیقی های لایسنس شده و موسیقی های رسمی بازی كه همه به سبك دهه 70 هستند و رادیو بازی تعداد متنوعی از آهنگ ها را دارد. موسیقی های رسمی بازی در همان استودیوی آهنگسازی سری فیلم های James Bond ضبط شده اند و از كیفیت بالایی برخوردار هستند. جالب است بدانید كه زمان دیالوگ های این بازی بیش از Mass Effect 2 است! آنقدر Reflections روی این موضوع حساس بوده كه هر وقت شما وارد ذهن راننده یك ماشین می شوید، اگر یك مسافر كنار او باشد، شما وسط صحبت كردن آن ها ظاهر می شوید و ادامه بحث را با تنر در حین رانندگی انجام می دهید.

در طول بازی هیچ وقت حتی یك خط دیالوگ تكراری از این مسافرها نشنیدم و تمام آن ها بسیار خنده دار و بامزه هستند. اگر یك مرحله را بروید و دیالوگ های گفته شده در طول آن مرحله را بشنوید، سری بعد كه همین مرحله را Restart كنید، كاملاً با یك سری دیالوگ جدید روبرو می شوید و حتی اگر برای بار سوم هم مرحله را از اول بروید، باز هم تمام دیالوگ ها فرق می كنند. صدها صداگذار روی بازی كار كرده اند. استودیوهایی در نیویورك، لوس آنجلس و خود انگلیس دست به دست هم داده اند تا چنین آرشیو عظیمی را خلق كنند. صدای تنر هم فوق العاده است و شخصیت او خیلی شبیه به نیتن دریک (Nathan Drake) كار شده و در هر شرایطی شوخ طبعی خود را رها نمی كند.

گیم پلی

گیم پلی Driver: San Francisco یك سرگرمی ناب است. بازی خیلی شبیه به نسخه اول شده و در عین حال پیشرفت های زیادی داشته است. كل محوریت گیم پلی روی مكانیزم Shift می گردد كه شما می توانید با استفاده از آن بر فراز شهر قرار بگیرید و در نمایی شبیه به Google Earth در یك لحظه به هر جای آن كه خواستید، بروید و در قالب یك راننده قرار بگیرید. این قابلیت Shift در ادامه خیلی گسترده تر می شود و شما توانایی های بیشتری بدست می آورید كه تا بازی را انجام ندهید، متوجه آن ها نمی شوید. داستان اصلی بازی در رابطه با سرنخ جمع كردن برای پیدا كردن جریكو است و برای این كه وارد مراحل اصلی داستانی شوید، باید یك سری مراحل فرعی (در حقیقت نیمه فرعی) را تمام كنید تا مرحله اصلی باز شود.

این سیستم قبلاً در Saints Row استفاده شده بود كه شما را مجبور می كند تمام قابلیت های بازی را یك بار امتحان كنید و مراحل فرعی آن را هم بروید. خوشبختانه این مراحل خیلی متنوع و هر كدام خیلی اختصاصی كار شده اند. از مسابقاتی همانند Need for Speed گرفته تا تعقیب و گریزهای مخفی و یا پر زد و خورد. Reflections واقعاً سعی كرده كه به هیچ وجه بازی در هیچ یك از مقاطع خود تكراری و یكنواخت نشود. در مراحل مسابقه ای، شما در نقش راننده ای قرار می گیرید كه در حال مسابقه است و طی یك حركت خیرخواهانه كمك می كنید تا راننده مسابقه را ببرد! در بعضی مراحل همانند Saints Row باید فردی را كه در ماشین شما نشسته، بترسانید و این كار با دیوانه وار رانندگی كردن انجام می شود.

همانطور كه ذكر شد، تنوع مراحل زیاد است و شما هر كاری كه فكرش را بكنید، با ماشین انجام می دهید. می توانید گاراژهایی را هم بخرید و ماشین هایی كه دوست دارید را در آن قرار دهید و هر وقت كه خواستید، سوار ماشین خود شوید. در این گاراژها حتی می توانید میزان نوار Boost را هم افزایش دهید و یا قدرت شارژ مجدد آن را سریع تر كنید. با بدست آوردن Willpower می توانید ماشین بخرید و یا این امكانات را بدست آورید، ولی از من نپرسید که چطور ممكن است یك روح سری به بنگاه معاملات ماشین بزند و یك ماشین بخرد! هر چند با اتمام بازی، می توان چنین موضوعاتی را فهمید، ولی در حین بازی مسلماً كمی تعجب زده خواهید شد!

نكته ای كه به شخصه به عنوان یك طرفدار ماشین از آن خوشم آمد، تعداد ماشین های لایسنس شده بازی است كه بیش از 120 ماشین لایسنس شده و واقعی در Driver: San Francisco وجود دارند. هندلینگ هر یك از این ماشین ها هم خیلی شبیه به مدل واقعی كار شده، هر چند برای سهولت گیم پلی كمی Arcade شده و ما را به یاد Burnout می اندازد. تقریباً از هر مدل و برندی حداقل دو نوع ماشین وجود دارد كه همه آن ها آخرین مدل های ماشین ها هستند. جو كلی بازی خیلی شبیه به دهه 70 است، برای همین بیشتر از ماشین های Muscle و آمریكایی استفاده شده كه واقعاً نمایانگر شهر سن فرنسیسكو است. مراحل داستانی و اصلی بازی 6 ساعت و نیم طول می کشد، ولی اگر مراحل فرعی و پر تعداد بازی را هم به آن اضافه كنید، فكر كنم نزدیك به 10 ساعت گیم پلی برای 100% كردن بازی وجود دارد. اضافه كردن تعداد زیادی مراحل فرعی، انتخاب هوشمندانه از سوی سازندگان برای بالا بردن ساعت بازی است، چون خط داستانی زمان كمی برای تمام كردن می برد. بخش چندنفره بازی هم بسیار جذاب شده است. نزدیك به 20 حالت مختلف برای بخش چندنفره وجود دارند كه تمام آن ها لذت بخش هستند. قابلیت Co-Op به صورت Split-Screen هم در بازی وجود دارد و بخش Director Mode هم دوباره به بازی بازگشته و شما می توانید فیلم خود را در بازی بسازید و آن را با دوستان خود به اشتراك بگذارید.

 

نتیجه گیری

به نظر من Driver: San Francisco بهترین شماره از سری Driver است، چون تمام نكات دوست داشتنی شماره های قبل را نگه داشته و با ارتقاء دادن آن ها و اضافه كردن عناصر دیگر یك بازی بسیار سرگرم كننده خلق كرده است. خوشحالیم كه بعد از چند نسخه ضعیف، بالاخره این عنوان دوست داشتنی با موفقیت بازگشت.






نوع مطلب : معرفی گیم های روز دنیا، 
برچسب ها :
ارسال شده در: سه شنبه 15 شهریور 1390 :: توسط : mostafa joukar


 
درباره وبلاگ
سلام اینجا همه چی هست از شیر مرغ تا جون ادم ایزاد
مدیر وبلاگ : mostafa joukar
نویسندگان
نظرسنجی
لطفا بگین چی بیشتر بزارم











آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :